همان طور كه پيامبران الهى به حكم عقل بايد داراى عصمت باشند اوصياء
ايشان نيز بايد عينا همان عصمت را داشته و دقيقا هر دليلى كه عصمت را براى
پيامبران الهى ثابت مىكند براى اوصياء ايشان نيز ثابت مىكند.
همان طور كه اگر پيامبران مرتكب گناه شوند حجيت آنها از بين رفته و باعث
گمراهى مردم مىشود، گناه كردن اوصياء نيز همين عواقب را در بر دارد، چرا كه
ايشان جانشينان پيامبران بوده و در همان مقام قرار دارند، يا اگر پيامبران به خاطر
حفظ تعاليم الهى و پيامهاى خداوند به بندگانش لازم است معصوم از نسيان باشند
اوصياء ايشان نيز بايد اين گونه باشند كه در غير اين صورت نمىتوانند از ميراث
انبياء علیهم السلام و علوم الهى به خوبى محافظت كنند و على كل حال ايشان لازم است
دقيقا همان عصمت رسولان الهى را داشته باشند تا بتوانند ادامه دهنده راه ايشان
باشند و مردم بتوانند به طور كامل به آنها اعتماد كنند و به همين خاطر است كه در
روايات اهل بيت علیهم السلام امر به اطاعت مردم از اوصياء الهى شده كه اگر آنها معصوم
نبودند هيچ گاه انسانها را به اطاعت از ايشان امر نمىنمودند.
قَالَ أَبُو عَبْدِ اللَّهِ علیه السلام : إِنَّ اللَّهَ أَشْرَكَ بَيْنَ الْأَوْصِيَاءِ وَ الرُّسُلِ فِى الطَّاعَةِ. [1]
يعنى: امام صادق علیه السلام مىفرمايند: قطعا خداوند بين رسولان الهى و اوصيائشان
در اطاعت مردم از ايشان اشتراك قرار داده است.
اين سخن امام كه مردم را به اطاعت از اوصياء بر مىانگيزد نشان دهنده اين
است كه اوصياء الهى معصوم هستند، كه اگر معصوم نباشند در واقع امكان گمراهى
انسانها فراهم مىآيد و امام معصوم هيچ گاه مردم را امر به چيزى كه امكان گمراه
شدن دارد نمىكند.
البته در فصل وصى مفصلاً به عصمت اوصياء پرداخته شد و ثابت گرديد.
[1] ـ هداية الأمة إلى أحكام الأئمة علیهم السلام، جلد: 1، صفحه: 14.