عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ عَلِيٍّ الْبَاقِرِ علیه السلام أَنَّهُ قَالَ: مَاتَ أَبُو طَالِبِ بْنُ عَبْدِ الْمُطَّلِبِ علیهم السلام مُسْلِماً
مُؤمِناً وَ شِعْرُهُ فِي دِيوَانِهِ يَدُلُّ عَلَى إِيمَانِهِ ثُمَّ مَحَبَّتُهُ وَ تَرْبِيَتُهُ وَ نُصْرَتُهُ وَ مُعَادَاةُ أَعْدَاءِ
رَسُولِ اللَّهِ صلی الله علیه و آله وَ مُوَالاةُ أَوْلِيَائِهِ وَ تَصْدِيقُهُ إِيَّاهُ فِيمَا جَاءَ بِهِ مِنْ رَبِّهِ وَ أَمْرُهُ لِوَلَدَيْهِ عَلِيٍّ وَ
جَعْفَرٍ علیهم السلام بِأَنْ يُسْلِمَا وَ يَؤمِنَا بِمَا يَدْعُو إِلَيْه.
يعنى: ابوطالب پسر عبدالمطلب علیهم السلام مسلمان و مؤن از دنيا رفت و اشعارش
كه در ديوانش آمده دلالت بر ايمان او دارد، همچنين محبت و تربيت و يارى نمودن
پيامبر خدا صلی الله علیه و آله نيز دلالت بر ايمان او دارد، همچنين دشمنى او با دشمنان رسول
اللّه صلی الله علیه و آله و دوستى او با دوستان آن حضرت و امرى كه به فرزندان خود؛ على و
جعفر علیهم السلام داد كه اسلام و ايمان بياورند، همه نشانه و دلالت بر اسلام و ايمان ايشان
دارد.
عَنْ أَبِى بَصِيرٍ لَيْثٍ الْمُرَادِيِّ قَالَ: قُلْتُ لِأَبِي جَعْفَرٍ علیه السلام سَيِّدِي إِنَّ النَّاسَ يَقُولُونَ إِنَّ أَبَا
طَالِبٍ علیه السلام فِي ضَحْضَاحٍ مِنْ نَارٍ يَغْلِي مِنْهُ دِمَاغُهُ فَقَالَ علیه السلام كَذَبُوا وَ اللَّهِ إِنَّ إِيمَانَ أَبِي
طَالِبٍ علیه السلام لَوْ وُضِعَ فِي كِفَّةِ مِيزَانٍ وَ إِيمَانَ هَذَا الْخَلْقِ فِي كِفَّةِ مِيزَانٍ لَرَجَحَ إِيمَانُ أَبِي
طَالِبٍ علیه السلام عَلَى إِيمَانِهِمْ.
يعنى: ابوبصير مىگويد خدمت امام باقر علیه السلام سؤل پرسيدم: آقاى من، همانا
مردم مىگويند كه ابوطالب علیه السلام در روز قيامت در آب گرمى از جهنم است كه از
حرارت آن مغزش مىجوشد؟!! امام علیه السلام فرمودند: به خدا قسم دروغ مىگويند، به درستى كه اگر ايمان جناب
ابوطالب علیه السلام در يك كفه ترازو قرار بگيرد و ايمان اين مردم در كفه ديگر، ايمان
ابوطالب علیه السلام بر ايمان همه مردم رجحان و برترى دارد