حضرت خديجه عليهاالسلام در خانوادهاى كه از نظر شرافت خانوادگى و نسبتهاى
خويشاوندى، جزء بزرگترين قبيلههاى عرب بود چشم به جهان گشود. اين خاندان
در تمام سرزمين حجاز محبوبيت و نفوذ داشتند. آثار بزرگى و نجابت و شرافت از
همان دوران كودكى از كردار و گفتار حضرت خديجه كبرى عليهاالسلام پديدار بود.
حضرت خديجه عليهاالسلام از بنى هاشم بود و پدر و اقوامش از ثروتمندان قريش بودند.
پدرش خويلد بن اسد بن عبدالعزى بن قصى القريشيه الاسديه،[1] و مادرش فاطمه
دختر زائد بن اصم بود.
حضرت خديجه عليهاالسلام در بين اقوام خود يگانه و ممتاز و كم نظير بود. ايشان از
همان سن كم به فضيلت اخلاقى و پذيرايىهاى شايان بسيار معروف بود و به همين
جهت زنان مكه اغلب به وى حسد مىورزيدند.
اولين زنى كه اسلام آورد و اولين زنى كه نماز خواند حضرت خديجه كبرى عليهاالسلام
بود، ايشان از كتب آسمانى آگاهى داشت و به خاطر علم و تقوا و پاكى روحى و زيبايى
ويژهاى كه داشت او را ملكه بطحاء مىخواندند. حتى قبل از اسلام نيز به خاطر پاك
دامنى و نجابتش وى را طاهره، مباركه و سيدة النساء مىخواندند[2]، ايشان مضافا بر علم
و تقوا و پاكى، اموال و املاك بسيارى داشت و جزء ثروتمندترين افراد زمان خويش
بود، به طورى كه مورخين تعداد شترهايى كه مال التجاره ايشان را حمل مىكردند
هشتاد هزار نفر نوشتهاند، ايشان آن قدر كريم و بخشنده بود كه مردم او را “ام
الصعاليك” و “ام الايتام” مىخواندند.
[1] ـ اسد الغابه فى معرفة الصحابه، جلد: 6، صفحه: 78.
[2] ـ الاصابه فى تمييز الصحابه، جلد: 7، صفحه: 600.