درباره علم حضرت ابوطالب علیه السلام بايد گفت كه ايشان قلبى مملو از علم الهى
داشت و با نگاهى به سخنان و اعمال ايشان مىتوان به آن پى برد.
البته قبل از اين رواياتى دال بر علم ايشان ذكر شد كه به وضوح بيان كننده اين
مطلب است، ولى موارد ديگرى را در اين جا براى نمونه ذكر مىكنيم.
حضرت ابوطالب علیه السلام در مورد نبوّت برادر زادهاش حضرت محمد صلی الله علیه و آله هيچ شك
و ترديدى نداشت و در سخنانى كه هنگام تزويج حضرت خديجه كبرى عليهاالسلام با پيامبر
اكرم صلی الله علیه و آله ايراد نمود، اظهار داشت:
و هُوَ وَ اَللّه بَعدَ هَذَا لَه نَبَأٌ عَظِيم وَ خطرٌ جَلِيل.
يعنى: به خدا سوگند او (حضرت محمد صلی الله علیه و آله) را پس از اين خبرى عظيم و
موقعيتى بسيار مهم خواهد بود.
حضرت ابوطالب علیه السلام در وصيتش به قريش مىفرمايد:
اِنّى اُوصِيكُم بِمُحَمّد صلی الله علیه و آله خَيرا، فَانّه الاَمِينٌ فِى قُرَيش، و الصِدّيقٌ فِى العَرَب، وَ هُو
الجَامِعُ لِكُل مَا وَصّاكُم بِه، وَ قَد جَاءَ بِاَمرٍ قَبّلَه الجنَان.
يعنى: شما را وصيت مىكنم نسبت به محمد صلی الله علیه و آله نيكو باشيد، كه او در قريش
امين، و در عرب راستگو مىباشد، و خود جامع تمام چيزهايى است كه شما را به
آن سفارش مىكند، و آن چه او آورده مقبول قلب و عقل است.
يا فرمودند:
ألم تَعْلموا أنّا وَجَدْنا محمداً نبياًّ كموسى خُطَّ فى أوّلِ الكُتْبِ؟
يعنى: آيا نمىدانيد كه ما محمد صلی الله علیه و آله را همچون موسى علیه السلام پيامبرى يافتيم كه در
اولين كتابهاى آسمانى معرفى شده است؟!
همچنين فرمود:
و أمسى ابن عبداللّه فينا مصدقا على سخط من قومنا غير معتب.
يعنى: و فرزند عبداللّه علیه السلام در ميان ما پيامبرى راستين است، اگر چه قوم ما از
اين امر خشمگين باشند.
و نيز فرموده:
أمين حبيب فى العباد مسوم بخاتم رب قاهر للخواتم
يرى الناس برهانا عليه و هيبة و ما جاهل فى فعله مثل عالم
نبى أتاه الوحى من عند ربه فمن قال: لا، يقرع بهاسن نادم
يعنى: او امين است، و بندگان او را دوست مىدارند، و با مُهر پروردگارى، كه بر
همه مهرها چيرگى و غلبه دارد، مُهر خورده و نشان شده است.
همچنين فرمودهاند:
تعلم خيار الناس أن محمدا وزير لموسى و المسيح بن مريم
اتى بالهدى مثل الذى أتيا به فكل بأمر اللّه يهدى و يعصم
و انكم تتلونه فى كتابكم بصدق حديث لا حديث المترجم
فلا تجعلوا لله ندا و أسلموا فان طريق الحق ليس بمظلم
يعنى: مردمان نيك و برگزيده مىدانند كه محمد صلی الله علیه و آله وزير و جانشين موسى و
مسيح علیهم السلام فرزند مريم عليهاالسلام است.
او براى آنها هدايتى از نوعى كه آن دو پيامبر آورده بودند، به ارمغان آورد و به
همگى، به امر خدا راه مىنمايانند، و به او پيوند مىدهند.
شما مسيحيان در كتاب خود احوال او، يعنى پيامبر اكرم صلی الله علیه و آله را مىخوانيد،
خواندنى صحيح و درست و نه داستانى دروغين.
پس براى خدا شريكى نگيريد و اسلام آريد، براى آن كه راه حق تاريك نبوده و
روشن است.[1]
و نيز فرموده است:
برو اى فرزندم، كه تو را ذلت و خفّتى نيست، برو كه چشم هائى به وجود تو
روشن و درخشان شده.
به خدا سوگند كه با تمام جمع و نيروى خود هرگز به تو دست نخواهند يافت،
مگر آن كه من روى در خاك كشم.
مرا خواندى و دانستم كه اين از خيرخواهى تو است، و تو راست مىگويى، و در
گذشته نيز امين بودهاى.
و يادآور آيينى شدى كه ناگزير و مسلما از بهترين اديان براى مردم است.[2]
اينها نمونههايى از كلمات حضرت ابوطالب علیه السلام بود كه مبين ميزان علم و
تماميت ايمان ايشان به پيامبر اسلام صلی الله علیه و آله و حقايق و معارف الهى است.
علاوه بر اين، روايات بيان كننده اين مطلب است كه علم الهى يكى از ميراث
انبياء است كه سينه به سينه بين اوصياء الهى مىگرديده و به حضرت ابوطالب علیه السلام
نيز رسيده كه قبلا ثابت شد.
[1] ـ اباالفضل العباس علیه السلام، جلد: 1، صفحه: 29.
[2] ـ اباالفضل العباس علیه السلام، جلد: 1، صفحه: 30.