پس از اين كه تمام اين مشتركات به خوبى در بالا ثابت شد به سراغ مدعاى
خود كه بين انبياء و اوصياء الهى علیهم السلام يك اتحاد و تلازمى از حيث علم و عصمت و
قدرت و صفات و نوع ارتباط با خداوند و… وجود دارد مىرويم، به اين معنا كه
اوصياء الهى تمام خصوصيات انبياء الهى علیهم السلام را دارا هستند و اين مقدمات فقط ما
را به اين نتيجه مىرساند كه تمام اوصياء الهى در واقع خود، نبى هستند.
محمد جميل محمود از علماء بزرگ لبنان قائل به اين تلازم بوده و مىنويسد:
لمّا ثبت نبوة عبدالمطلب علیه السلام بما تقدم، ثبتت نبوة أبى طالب علیه السلام للملازمة بين
النبوة و الوصاية، إذ إن كل الأنبياء علیهم السلام كانوا يوصون إلى أنبياء مثلهم، لذا أطلق عليهم
تسمية الوصى.[1]
يعنى: وقتى كه با مطالب قبل، نبوّت حضرت عبدالمطلب علیه السلام ثابت شد، نبوّت
حضرت ابوطالب علیه السلام نيز ثابت مىشود، به خاطر ملازمهاى كه بين نبوّت و وصايت
است، چون تمام انبياء علیهم السلام به پيامبرانى همچون خود وصيت مىكنند و به همين
دليل است كه به ايشان وصى گفته مىشود.
[1] ـ أبهى المداد فى شرح مؤمر علماء بغداد، جلد:2، صفحه: 369.