بالاخره مردم مسلمان به خاطر آزار و اذيتهاى مشركين و بزرگان قريش از پيامبر
اكرم صلی الله علیه و آله درخواست كردند كه اجازه بدهد آنها به مكانى كه از شرّ كفّار در امان باشند
بروند تا زمانى كه خداى تعالى اجازه دهد با كفّار جنگ كنند. پيامبر اكرم صلی الله علیه و آله اجازه
فرمود كه آنها به حبشه بروند و فرمود: مردم حبشه مسيحى و اهل كتاب هستند، و آنها
از ظلم و ستم دورى مىكنند و نجاشى سلطان آنها كه اسمش اَضحَمَه است مرد
عدالتگسترى است، لذا اصحاب پيامبر اكرم صلی الله علیه و آله كه تعدادشان يازده مرد و چهار خانم
بود به سرپرستى عثمان بن مظعون در ماه رجب پنهانى از مكه گريختند و به سوى
حبشه حركت كردند و تا اراضى جدّه پياده راه را پيمودند و از آنجا با دو كشتى
بازرگانى با نيم دينار كرايه به حبشه رفتند و در آن مكان با كمال راحتى به عبادت و
زندگى عادى خود ادامه دادند و از هرگونه خوف و شكنجهاى در امان بودند.
بعد از تمام شدن ماه مبارك رمضان همان سال شنيدند كه قريشيان نيز اسلام آورده
و ديگر آزار و اذيتى به مسلمانان وارد نمىكنند، لذا در ماه شوال به طرف مكه حركت
كردند، وقتى به مكه رسيدند متوجه شدند كه خبر اسلام آوردن اهل مكه دروغ بوده، لذا
به صورت پنهانى وارد شهر شدند، با اين وجود طولى نكشيد كه مجددا به آزار و اذيت
مشركين قريش گرفتار شدند.