اين بانوى بزرگ و با عظمت سه سال قبل از هجرت بيمار شد. پيامبر اكرم صلی الله علیه و آله به
عيادت وى رفت و فرمود: اى خديجه، اَمَا عَلِمتِ اَنّ اَللهَ قَد زَوّجَنِى مَعَكَ فِى الجَنّه؛
يعنى: آيا مىدانى كه خداوند تو را نيز در بهشت همسرم قرار داده است؟!
آن گاه از حضرت خديجه كبرى عليهاالسلام دل جويى و تفقد نمود؛ و به او وعده بهشت
داد و درجات عالى بهشت را به شكرانه خدمات او توصيف فرمود.
زمانى كه بيمارى حضرت خديجه كبرى عليهاالسلام شدت يافت، عرض كرد: يا رسول
اللّه! چند وصيت دارم: من در حق تو كوتاهى كردم، مرا عفو كن.
پيامبر اكرم صلی الله علیه و آله فرمود: هرگز از تو تقصيرى نديدم و نهايت تلاش خود را به كار
بردى. در خانهام بسيار خسته شدى و تمام اموال و دارائيت را در راه خدا مصرف
كردى.
عرض كرد: يا رسول اللّه! وصيت دوم من اين است كه مواظب اين دختر باشيد و به
حضرت فاطمه زهراء عليهاالسلام اشاره كرد و عرض نمود او بعد از من يتيم و غريب خواهد
شد، پس مبادا كسى از زنان قريش به او آزار برساند، مبادا كسى به صورتش سيلى بزند،
مبادا كسى بر او فرياد بكشد، مبادا كسى با او برخورد غير ملايم و زنندهاى داشته باشد.
اما وصيت سوم را شرم مىكنم بگويم، آن را به فاطمه عليهاالسلام عرض مىكنم تا او
برايت بازگو كند. سپس حضرت فاطمه زهراء عليهاالسلام را فراخواند و به وى عرض كرد: اى
نور چشمم! به پدرت رسول اللّه بگو: مادرم مىگويد: من از قبر در هراسم؛ از تو
مىخواهم مرا در لباسى كه هنگام نزول وحى به تن داشتى، كفن كنى.
حضرت فاطمه زهراء عليهاالسلام از اتاق بيرون آمد و مطلب را به پيامبر اكرم صلی الله علیه و آله عرض
كرد. پيامبر اكرم صلی الله علیه و آله آن پيراهن را براى حضرت خديجه عليهاالسلام فرستاد و او بسيار
خوشحال شد.