أَمْ كُنْتُمْ شُهَداءَ إِذْ حَضَرَ يَعْقُوبَ الْمَوْتُ إِذْ قالَ لِبَنيهِ ما
تَعْبُدُونَ مِنْ بَعْدي قالُوا نَعْبُدُ إِلهَكَ وَ إِلهَ آبائِكَ إِبْراهيمَ وَ
إِسْماعيلَ وَ إِسْحاقَ إِلهًا واحِدًا وَ نَحْنُ لَهُ مُسْلِمُونَ «»
تِلْكَ أُمَّةٌ قَدْ خَلَتْ لَها ما كَسَبَتْ وَ لَكُمْ ما كَسَبْتُمْ وَ لا
تُسْئَلُونَ عَمّا كانُوا يَعْمَلُونَ «».
ترجمه آيات 134 الى 135 سوره بقره:
«سؤل حضرت يعقوب علیه السلام»
آيا شما شاهد بوديد آن وقتى كه مرگ به سراغ يعقوب آمد؟
آن وقتى كه يعقوب به فرزندانش گفت: بعد از من چه چيز را
عبادت مىكنيد؟ گفتند: ما خداى تو و خداى پدرانت ابراهيم و
اسماعيل و اسحاق، همان خداى يكتا را عبادت خواهيم كرد و
ما در مقابل اوامر او تسليميم.(134)
اينها امّتى بودند كه رفتند. اعمال آنها مربوط به خودشان
بود و اعمال شما هم مربوط به خودتان است و از شما هيچگاه
از آنچه آنها كردهاند، سؤل نمىشود. (135)
تدبر ما:
مؤنين بايد مواظب باشند كه هر وقت خواستند كلامى بگويند از روى علم و
آگاهى و دليل و مدرك باشد و هيچ گاه بىدليل حرفىنزنند.
مؤنين بايد بدانند عموى انسان در احترام در حكم پدر است حتى در عرب به
عموى خود هم گاهى پدر خطاب مىكنند[1] مثل جريان آزر عموى حضرت
ابراهيم كه حضرت ابراهيم ايشان را پدر خطاب مىنمودند[2] و يا اينكه پيامبر
اسلام صلی الله علیه و آله مىفرمود:
«ردوا على أبى». يعنى پدرم را نزد من برگردانيد. و منظور آن بزرگوار عمويشان
عباس بود و…[3].
مؤنين نبايد فكر كنند كه اگر خودشان را به پاكان و بزرگان منصوب كردند ديگر
اهل بهشت خواهند بود بلكه بايد بدانند هر كسى در گرو اعمال خودش است و اگر
رويه و راه پاكان و اولياء اللّه را ادامه دادند اهل بهشت خواهند بود نه اينكه نام آن
بزرگواران را يدك بكشند.
[1] ـ َ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلی الله علیه و آله إِنَّمَا عَمُّ الرَّجُلِ صِنْوُ أَبِيهِ بحارالأنوار جلد: 22 صفحه: 286.
[2] ـ وَ إِذْ قالَ إِبْراهِيمُ لِأَبِيهِ آزَرَ سوره انعام، آيه: 74.
[3] ـ متشابهالقرآن جلد: 1 صفحه: 223.