وَ عَنْ مُعَاذِ بْنِ جَبَلٍ:
قَالَ كُنَّا مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صلی الله علیه و آله فِى سَفَرٍ فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ حَدِّثْنَا بِمَا لَنَا فِيهِ نَفْعٌ فَقَالَ إِنْ
أَرَدْتُمْ عَيْشَ السُّعَدَاءِ وَ مَوْتَ الشُّهَدَاءِ وَ النَّجَاةَ يَوْمَ الْحَشْرِ وَ الظِّلَّ يَوْمَ الْحَرُورِ وَ الْهُدَى
يَوْمَ الضَّلَالَةِ فَادْرُسُوا الْقُرْآنَ فَإِنَّهُ كَلَامُ الرَّحْمَنِ وَ حِرْزٌ مِنَ الشَّيْطَانِ وَ رُجْحَانٌ فِى
الْمِيزَانِ.[1]
معاذبن جبل نقل مىكند كه در سفرى همراه رسول خدا صلی الله علیه و آله بوديم و از ايشان
خواستيم تا سخن مفيدى برايمان بفرمايند، حضرت فرمودند: اگر زندگانى
سعادتمندان و مرگ شهيدان و نجات روز محشر و سايهاى در گرماى قيامت و
هدايتى براى روز گمراهى مىخواهد پس از قرآن درس بگيريد كه آن كلام خداى
رحمان و نگهدارنده شما از شر شيطان و سرمايه ارزشمندى در ترازوى اعمال
شماست.
[1] ـ مستدركالوسائل جلد: 4 صفحه: 232.