وَ اللاّتى يَأْتينَ الْفاحِشَةَ مِنْ نِسائِكُمْ فَاسْتَشْهِدُوا عَلَيْهِنَّ أَرْبَعَةً مِنْكُمْ
فَإِنْ شَهِدُوا فَأَمْسِكُوهُنَّ فِى الْبُيُوتِ حَتّى يَتَوَفّاهُنَّ الْمَوْتُ أَوْ يَجْعَلَ اللّهُ
لَهُنَّ سَبيلاً «» وَ اللَّذانِ يَأْتِيانِها مِنْكُمْ فَآذُوهُما فَإِنْ تابا وَ أَصْلَحا
فَأَعْرِضُوا عَنْهُما إِنَّ اللّهَ كانَ تَوّابًا رَحيًما «»
ترجمه آيه 15 الى 16 سوره نساء:
«حكم زِنا و عذاب آن»
و كسانى كه از زنان شما مرتكب زنا شوند، چهار نفر از مسلمانان را به عنوان
شاهد بايد براى آنها حاضر كنيد و اگر گواهى دادند، آنها را در ميان خانه حبس
كنيد تا وقتى كه مرگ آنها را از بين ببرد، يا اينكه خدا براى آنها راهى باز
كند.(15)
و از ميان شما مردان و زنانى كه مرتكب آن كار مىشوند، آنها را اذيّت
كنيد. اگر توبه كردند و خود را اصلاح كردند، از آنها بگذريد. قطعاً خدا توبهپذير
مهربانى است. (16)
تدبّر ما:
مردم مسلمان مخصوصاً مؤنين بايد تا مىتوانند به گونهاى رفتار كنند كه عامل
و باعث تشيع فاحشه نشوند.
در اين آيه خداى تعالى يك حكم موقّت براى زنانى كه زنا دادهاند و شرعاً هم
ثابت شده صادر فرموده تا بعداً حكم اصلى صادر شود. حكم اصلى رجم است،
يعنى: سنگسار. كسانى كه با داشتن همسر زنا كنند بايد صد تازيانه بر آنها حدّ
جارى شود و سپس سنگسار شوند.
در آغاز اسلام هر گاه زنى زنا مىكرد و چهار شاهد، بر زناى او شهادت
مىدادند، او را در خانه حبس مىكردند تا وقتى كه جان مىداد. سپس دستور جديد
داده شد كه اشخاصى را كه مرتكب زناى محصنه مىشوند سنگسار كنيد و كسانى
كه مرتكب زناى غير محصنه مىشوند حد بزنيد. برخى گفتهاند: كسى كه بايد
سنگسار شود اوّل بايد او را تازيانه بزنند.
قضّات محترم منصب بسيار حسّاسى دارند، آنها اگر در انجام وظيفه در صراط
مستقيم باشند بدانند در منصب أميرالمؤمنين، على بن ابيطالب علیهم السلام نشستهاند و اگر از
صراط مستقيم خارج بودند بدانند آتش جهنم در انتظارشان است.[1]
براى اثبات زنا بايد چهار نفر مرد مسلمان شهادت دهند.
شهادت دادن انسان به چيزى كه از آن خبر ندارد حرام است.[2]
كسانى كه به ناحق گواهى مىدهند بايد به اندازهاى كه قاضى مصلحت مىداند
مجازات شوند و آنان را در همه محافل به دروغ گفتن، رسوا و معرفى نمايند.[3]
اگر كسى به مرد يا زن مسلمانى كه بالغ، عاقل، و آزاد است نسبت زنا يا لواط
بدهد و يا ولدالزّنا بگويد، هشتاد تازيانه از روى لباس به او مىزنند.[4]
مردم مسلمان بايد همان گونه كه خداى تعالى براى آبروى ديگران حتى كسانى
كه گناهان كبيره مرتكب شدهاند ارزش قائل است، آنها نيز براى آبروى همه افراد
ارزش قائل باشند، براى اثبات زنا بايد چهار نفر مرد مسلمان شهادت بدهند و اگر
سه نفر شهادت بدهند از آنها قبول نيست و هر سه آنها شلّاق خواهند خورد، در
حالى كه اين گناه كبيره معمولاً به گونهاى انجام مىشود كه حتى محال است يك
شاهد هم داشته باشد.
خداى تعالى با تشيع فاحشه و آبروريزى حتى گناهكاران مخالف است.
مردم مسلمان بايد بدانند گواهى دادن بر زنا بر آنها واجب نيست، يعنى
مىتوانند شهادت ندهند و در اين صورت هيچ گناهى هم مرتكب نشدهاند، در اين
آيه مىفرمايد: اگر گواهى دادند، و نفرموده: حتماً گواهى بدهند.
مردم مسلمان بايد بدانند درب توبه هميشه باز است و خداى تعالى آن قدر
مهربان است كه توبه گناه كاران را قبول مىنمايد و بهتر از آن اين است كه اگر توبه
حقيقى كنند خداى مهربان گناهان آنها را تبديل به حسنات نموده و آنها را وارد
بهشت عدن خواهد كرد.[5]
مسلمانان بايد بدانند گناه كبيره به گناهى گفته مىشود كه خداى تعالى در قبال
انجام آن وعده دوزخ داده باشد.
مردم مسلمان بايد جدّاً از انجام هر گناه كوچك و بزرگى بپرهيزند و بدانند انجام
گناهان باعث عقوبت آنها خواهد شد، كسى كه زنا كند در دنيا آبرويش خواهد
رفت و عمرش زود به پايان مىرسد و فقير و محتاج مىشود و در آخرت در
حسابرسى آنها بسيار سخت مىگيرند و با غضب شديد خداى تعالى روبرو
مىشوند و همچنين براى هميشه در آتش جهنّم خواهد بود.[6] توضيح آن كه
بعضى گناهان هستند كه انسان را در روز قيامت به خاطر انجام آن گناه به جهنّم
مىبرند و پس از مدّتى عذاب، او را از جهنّم بيرون و بعد از تزكيه و پاكى روح آن
شخص را وارد بهشت مىكنند. اما عقوبت انجام بعضى گناهان خلود در آتش جهنّم
است، يعنى: چنين اشخاصى براى هميشه و الىالابد در عذاب آتش جهنّم بسر
خواهند برد. عمل زنا از آن گناهانى است كه خلود در جهنّم را به همراه دارد.
[1] ـ عَنِ النَّبِيِّ صلی الله علیه و آله قَالَ لِسَانُ الْقَاضِي بَيْنَ جَمْرَتَيْنِ مِنْ نَارٍ حَتَّى يَقْضِيَ بَيْنَ النَّاسِ فَإِمَّا إِلَى الْجَنَّةِ وَ إِمَّا إِلَى النَّارِ
تهذيبالأحكام جلد: 6 صفحه: 292.
[2] ـ رساله توضيح المسائل مرجع عاليقدر جهان تشيع حضرت آيت اللّه العظمى حاج سيد صادق حسينى
شيرازى «دام ظله» صفحه: 565 مسأله: 3310.
[3] ـ رساله توضيح المسائل مرجع عاليقدر جهان تشيع حضرت آيت اللّه العظمى حاج سيد صادق حسينى
شيرازى « دام ظله»صفحه: 565 مسأله: 3313.
[4] ـ رساله توضيح المسائل مرجع عاليقدر جهان تشيع حضرت آيت اللّه العظمى حاج سيد صادق حسينى
شيرازى «دام ظله» صفحه: 568 مسأله: 3327.
[5] ـ فَأُوْلئِكَ يُبَدِّلُ اللَّهُ سَيِّئاتِهِمْ حَسَناتٍ وَ كانَ اللَّهُ غَفُوراً رَحيم سوره: فرقان آيه: 70.
[6] ـ فِى وَصِيَّةِ النَّبِيِّ صلی الله علیه و آله لِعَلِيٍّ علیه السلام قَالَ يَا عَلِيُّ فِي الزِّنَا سِتُّ خِصَالٍ ثَلَاثٌ مِنْهَا فِي الدُّنْيَا وَ ثَلَاثٌ مِنْهَا فِي الْآخِرَةِ فَأَمَّا الَّتِي فِي الدُّنْيَا فَيَذْهَبُ بِالْبَهَاءِ وَ يُعَجِّلُ الْفَنَاءَ وَ يَقْطَعُ الرِّزْقَ وَ أَمَّا الَّتِي فِي الْآخِرَةِ فَسُوءُ الْحِسَابِ وَ سَخَطُ الرَّحْمَنِ وَ الْخُلُودُ فِي النَّار وسائلالشيعة جلد: 20 صفحه: 311.