وَ لا تَحْسَبَنَّ الَّذينَ قُتِلُوا فى سَبيلِ اللّهِ أَمْواتًا بَلْ أَحْياءٌ عِنْدَ رَبِّهِمْ
يُرْزَقُونَ «» فَرِحينَ بِما آتاهُمُ اللّهُ مِنْ فَضْلِهِ وَ يَسْتَبْشِرُونَ بِالَّذينَ لَمْ
يَلْحَقُوا بِهِمْ مِنْ خَلْفِهِمْ أَلاّ خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَ لا هُمْ يَحْزَنُونَ «»
يَسْتَبْشِرُونَ بِنِعْمَةٍ مِنَ اللّهِ وَ فَضْلٍ وَ أَنَّ اللّهَ لا يُضيعُ أَجْرَ الْمُؤِنينَ «»
ترجمه آيه 169 الى 171 سوره آل عمران:
«حيات شهداء»
و هرگز فكر نكن آنهائى كه در راه خدا كشته مىشوند، مردهاند، بلكه زنده
هستند و در نزد پروردگارشان روزى داده مىشوند. (169)
خوشحالند به آنچه كه خدا از فضلش به آنها داده است و آنها بشارت
مىدهند به كسانى كه هنوز به آنها ملحق نشدهاند و بعد از آنها مىآيند كه نه
خوفى بر آنها است و نه محزون مىشوند. (170)
آنها را به نعمت و فضلى از جانب خدا بشارت مىدهند و قطعاً خدا اجر
مؤنين را ضايع نمىكند. (171)
تدبّر ما:
مسلمانان اگر طالب زندگى ابدى هستند بايد هميشه در راه خدا باشند و در
همان راه از دنيا بروند زيرا كسانى كه در راه خدا بميرند و يا كشته شوند در واقع
شهيد هستند و شهداء نمىميرند بلكه تا ابد زنده هستند و در نزد پروردگار خويش
روزى مىخورند.
كسانى كه با ايمان به خدا و فرستادگانش از دنيا بروند خداى تعالى روح آنها را
از بدن دنيائىشان كه پير و فرتوت شده بيرون آورده و وارد يك بدن برزخى مى
كنند كه شبيه به همين بدن دنيائى آنها است (با اين تفاوت كه اين بدن دنيائى
ممكن است معيوب و ضعيف شده باشد اما آن بدن سالم و قوىخواهد بود) و
آنها در آن عالم در بهشت برزخى تا روز قيامت متنّعم خواهند بود.[1]
مؤنين واقعى مرگشان نيز در حكم شهادت است و شهيد محسوب مىشوند
و از تمام مزايائى كه به شهيد مىدهند اگر بيشتر به آنها ندهند كمتر نمىدهند.
تمام آن چه در بهشت به بهشتيان مىرسد حاصل عنايات و تفضّلات خداى
تعالى است نه به خاطر اعمال خود بهشتيان، به طور كلّى بايد بدانيم خداى تعالى
به قدرى مهربان است كه بر خلاف تصوّر بعضى، بهشت را به بهانه مىدهند نه به
بهاء، چون اگر بخواهند به بهاء بدهند فقط معصومين و نهايت اصحاب
خاصالخاصشان اين بهاء را دارند. در روايتى كه مىفرمايد: مردم بعد از پيامبر همه
مرتد شدند به جزء چهار نفر، حتى عمار هم استثناء شده كه جزء اصحاب خاص
بوده و فقط سلمان و ابوذر و مقداد كه خاص الخاص بودند را نام برده،[2] در اين آيه
شهداء آن نعمت و مقامى كه در بهشت دارند را از عنايت و تفضّلات الهى مىدانند
«بِمَا ءَاتَئهُمُ اللَّهُ مِن فَضْلِه».
مؤنين بايد بدانند خداى تعالى اجر رياضتهاى شرعى را كه كشيدهاند
خواهد داد و خداى تعالى اجر هيچ كس مخصوصاً مؤنين را ضايع نمىكند.
[1] ـ عَنْ يُونُسَ بْنِ ظَبْيَانَ قَالَ كُنْتُ عِنْدَ أَبِى عَبْدِ اللَّهِ علیه السلام جَالِساً فَقَالَ مَا يَقُولُ النَّاسُ فِى أَرْوَاحِ الْمُؤِنِينَ قُلْتُ
يَقُولُونَ تَكُونُ فِى حَوَاصِلِ طُيُورٍ خُضْرٍ فِى قَنَادِيلَ تَحْتَ الْعَرْشِ فَقَالَ أَبُو عَبْدِ اللَّهِ علیه السلام سُبْحَانَ اللَّهِ الْمُؤِنُ أَكْرَمُ عَلَى اللَّهِ مِنْ ذَلِكَ أَنْ يَجْعَلَ رُوحَهُ فِى حَوْصَلَةِ طَائِرٍ أَخْضَرَ يَا يُونُسُ الْمُؤِنُ إِذَا قَبَضَهُ اللَّهُ تَعَالَى صَيَّرَ رُوحَهُ فِى قَالَبٍ كَقَالَبِهِ فِى الدُّنْيَا فَيَأْكُلُونَ وَ يَشْرَبُونَ فَإِذَا قَدِمَ عَلَيْهِمُ الْقَادِمُ عَرَفُوهُ بِتِلْكَ الصُّورَةِ الَّتِى كَانَتْ فِى الدُّنْيَا تهذيبالأحكام جلد: 1 صفحه: 466.
[2] ـ عَنْ أَبِى جَعْفَرٍ علیه السلام قَالَ إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلی الله علیه و آله لَمَّا قُبِضَ صَارَ النَّاسُ كُلُّهُمْ أَهْلَ جَاهِلِيَّةً إِلَّا أَرْبَعَةً عَلِيٌّ وَ الْمِقْدَادُ وَ سَلْمَانُ وَ أَبُو ذَرٍّ فَقُلْتُ فَعَمَّارٌ فَقَالَ إِنْ كُنْتَ تُرِيدُ الَّذِينَ لَمْ يَدْخُلْهُمْ شَيْءٌ فَهَؤَاءِ الثَّلَاثَةُ بحارالأنوار جلد: 22 صفحه: 333.