اللَّهَ اللَّهَ فِى الْقُرْآنِ فَلَا يَسْبِقُكُمْ إِلَى الْعَمَلِ بِهِ أَحَدٌ غَيْرُكُم
با حمد و ستايش خداى تعالى، ما در مقدمه و پيشگفتار جلد اول مفصّل در مورد اين
كتاب توضيح دادهايم، اما به طور اختصار تذكّر چند نكته از همان پيشگفتار لازم است.
اوّل: اين كتاب حاصل تدبّرات حقير در آيات كلام اللّه مجيد مى باشد و قرآن مجيد در
دو آيه در دو سوره مختلف ما را به تدبّر نمودن در آياتش تشويق نموده است. همه
علماء و مراجع بر تدبّر كردن در قرآن مجيد تأكيد دارند، امّا استاد عزيزم (مدظلهالعالى)
هميشه به من و ديگر شاگردانشان توصيه مؤد مىكنند كه از قرآن جدا نشويد و در
آياتى كه تلاوت مىكنيد تدبّر هم داشته باشيد.
دوم: تدبّر از دُبُر مىآيد و دُبُر به معناى پشت است، يعنى وقتى قرآن مىخوانيد تحقيق
و تفحّص كرده و ببينيد پشت آن آيات چه حكمتها و مطالبى نهفته است.
سوم: فرق تدبُّر با تفسير اين است كه تدبُّر حاصل فهم و برداشت افراد مى باشد و چون
فهم و دركها نيز مختلف است پس تدبُّرهاى مختلفى از آيات كلام اللّه مجيد، بسته به
فهم و درك افراد به وجود مىآيد. اما تفسير توقيفى است و بدون سؤل از اهل بيت
عصمت و طهارت علیهم السلام هيچ كس حق ندارد وارد آن شود، يعنى در تفسير هر مطلبى كه
خواستيم بگوئيم و يا بنويسيم بايد پشتوانه روائى داشته باشد و به طور كلى هيچ كس
غير از چهارده معصوم علیهم السلام اجازه تفسير قرآن را ندارد.
لذا روايات بسيار تندى در مورد كسانى كه آيات قرآن را تفسير به رأى كنند وارد شده
كه در مقدمه جلد اول آوردهايم.
چهارم: در اين كتاب حتّى المقدور هر كجا لازم بوده براى فهم بهتر مطالب، قسمتى از
شأن نزول آيات را نيز آوردهايم.
به اميد روزى كه در عمل كردن به قرآن گوى سبقت را از ديگران ربوده باشيم و ما
جلوتر از ديگران و بهترين عمل كننده به كتاب آسمانى خويش، قرآن مجيد باشيم.
قاسم رجبيان
سوم ربيع الثانى 1432 هجرى قمرى
قم المقدسه