وَ مَنْ يُهاجِرْ في سَبيلِ اللّهِ يَجِدْ فِي اْلأَرْضِ مُراغَمًا كَثيرًا وَ سَعَةً وَ
مَنْ يَخْرُجْ مِنْ بَيْتِهِ مُهاجِرًا إِلَى اللّهِ وَ رَسُولِهِ ثُمَّ يُدْرِكْهُ الْمَوْتُ فَقَدْ وَقَعَ
أَجْرُهُ عَلَى اللّهِ وَ كانَ اللّهُ غَفُورًا رَحيمًا «100».
ترجمه آيه 100 سوره نساء:
«مهاجرت براى خدا»
و كسى كه در راه خدا از وطن خود مهاجرت مىكند، جاهاى امن و پهناور
زيادى در زمين پيدا مىكند و كسى كه به عنوان مهاجرت براى خدا و پيامبرش از
خانه خود بيرون رود، سپس مرگ او برسد، قطعاً اجر او بر عهده خدا است و خدا
آمرزنده مهربانى است. (100)
تدبّر ما:
مؤنين بايد بسيار براى روح و دين خويش ارزش قائل باشند و بدانند اگر در
جائى روحشان در خطر انحراف اخلاقى و يا اعتقادى باشد خداى تعالى با محبّت تمام
آنها را راهنمائى كرده و فرموده هجرت كنيد و ثواب بسيار زيادى براى هجرت مقدّر
فرموده است.
كسانى كه براى حفظ روح و دين خويش هجرت مىكنند خداى تعالى گناهان آنها
را خواهد بخشيد و روحشان را پاك خواهد كرد.
آن ثواب هائى كه خدا براى هجرت قرار داده به شرط اين است كه هجرت براى
خدا و در راه خدا باشد، وگرنه هر كسى ممكن است به هر دليلى از وطنش هجرت كند.
همانگونه كه اگر كسى شروع به تزكيه نفس كرد و مشغول پاكى روح خويش بود
هر چند قبل از اين كه به مرحله عبوديّت برسد از دنيا برود خداى تعالى همه گناهانش
را مىبخشد و رذائل روحىاش را به صفات حميده مبدّل مىكند، همچنين وقتى اوّلين
قطره خون شهيد ريخته مىشود خداى تعالى همه گناهانش را مىبخشد و صفات
رذيله روحىاش را مبدّل به صفات حميده مىنمايد، همان گونه اگر كسى در راه خدا و
براى خدا هجرت كرد هر چند به مقصد نرسيده از دنيا برود خداى تعالى گناهانش را
خواهد بخشيد و روحش را از رذائل پاك خواهد نمود، بنابراين شخص مهاجر فى
سبيل اللّه در رديف سالكين الى اللّه و شهداء اسلام هست.
مؤنين نبايد براى اقوام و خويشان و اوطان خود به قدرى ارزش قائل باشند كه اگر
روزى لازم شد براى خدا از آنها جدا شوند سختشان باشد. در اوايل اسلام آن افرادى
موفّق شدند مسلمان واقعى و مورد رضايت خدا و رسول خدا صلی الله علیه و آله قرار بگيرند كه
توانستند براى خدا از اقوام و خويشان مشرك و منحرف خويش فاصله بگيرند و حتّى
از وطن خود هجرت كنند. يكى از نويسندگان غربى در كتاب خويش مىنويسد: قبيله
و خانواده تنها شجره و درختى است كه در صحرا مىرويد و هيچ فردى جز در پناه آن
نمىتواند زندگى كند، و (حضرت) محمّد صلی الله علیه و آله با هجرت خويش شجرهاى را كه از
گوشت و خون خانوادهاش پرورده شده بود براى پروردگارش قطع كرد. (يعنى براى
جلب رضايت خداى تعالى با قريش رابطه خود را قطع نمود).[1]
حتّى بعضى از حيوانات، مثلاً بعضى از پرندگان براى ادامه حيات مادّى خويش
مهاجرت مىكنند، دانشمندان مىگويند: يك پرنده گاهى در سال حدود هجده هزار
كيلومتر پرواز مىكند تا از مكانى كه آب و هوا و خوراكى مورد نظرش در آن كم است به
جاى خوش آب و هوا و جائى كه خوراك مورد نظرش فراوان باشد برود، لذا ما
انسانها براى حفظ دين و آئين مان كه ارزشش خيلى زياد است بايد اگر لازم شد
هجرت كنيم.
[1] – محمّد خاتم پيامبران جلد: 1.