وَ إِذا ضَرَبْتُمْ فِي اْلأَرْضِ فَلَيْسَ عَلَيْكُمْ جُناحٌ أَنْ تَقْصُرُوا مِنَ الصَّلاةِ
إِنْ خِفْتُمْ أَنْ يَفْتِنَكُمُ الَّذينَ كَفَرُوا إِنَّ الْكافِرينَ كانُوا لَكُمْ عَدُوًّا مُبينًا «101»
.
ترجمه آيه 101 سوره نساء:
«نماز مسافر»
و وقتى كه در زمين مسافرت مىكنيد، اگر از خطر آنهائى كه كافر شدهاند نسبت
به خودتان مىترسيد عليه شما فتنهاى كنند، اشكالى براى شما نيست كه نمازتان را
قصر بخوانيد. قطعاً كفّار براى شما دشمنان آشكارى هستند. (101)
تدبّر ما:
شخص مسافر بايد نماز ظهر، عصر و عشاء را با هشت شرط، شكسته بجا آورد،
يعنى دو ركعت بخواند:
1- سفر هشت فرسخ يا بيشتر باشد.
2- از اوّل قصد مسافت هشت فرسخ داشته باشد.
3- از قصد خود برنگردد.
4- از وطن خود نگذرد و قصد اقامت ده روز نكند.
5- براى حرام سفر نكند.
6- از كسانى نباشد كه جاى معينى ندارند، مانند بعضى صحرانشينان.
7- شغل او سفر نباشد.
8- به حد ترخّص برسد.[1]
و تفصيل هر كدام از اين شرايط در رسالههاى عمليّه مراجع عظيم الشّأن تقليد آمده
است.
[1] – رساله عمليّه بزرگ مرجع جهان تشيع حضرت آيت اللّه العظمى حاج سيّد صادق حسينى شيرازى مسأله:
1383.