رُسُلاً مُبَشِّرينَ وَ مُنْذِرينَ لِئَلاّ يَكُونَ لِلنّاسِ عَلَى اللّهِ حُجَّةٌ بَعْدَ الرُّسُلِ
وَ كانَ اللّهُ عَزيزًا حَكيمًا «165» لكِنِ اللّهُ يَشْهَدُ بِما أَنْزَلَ إِلَيْكَ أَنْزَلَهُ
بِعِلْمِهِ وَ الْمَلائِكَةُ يَشْهَدُونَ وَ كَفى بِاللّهِ شَهيدًا «166».
ترجمه آيه 165 الى 166 سوره نساء:
«اتمام حجّت براى مردم»
فرستادگانى كه بشارتدهنده و ترساننده از عاقبت بدى بودند، (ما آنها را
فرستاديم) براى اينكه مردم بر خدا حجّتى بعد از آمدن پيامبران نداشته باشند و خدا
عزيز حكيمى است. (165)
ولى خدا شهادت مىدهد بر اينكه آنچه بر تو نازل كرده است از علمش
سرچشمه گرفته و ملائكه هم شهادت مىدهند، ولى شهادت خدا كافى است. (166)
تدبّر ما:
همه اولياء و انبياء الهى هم ترساننده بودند و هم بشارت دهنده، يعنى مردم را از
عاقبت كارها و اعمال بد و خارج از صراط مستقيم مىترساندند و آنها را به كارها و
اعمال خير و در صراط مستقيم تشويق و ترغيب مىنمودند.
خداى تعالى با انزال كتب و ارسال انبياء و اولياء، حجّت را بر همه مردم تمام نموده
و فرداى قيامت با وجود كتاب و اولياء الهى در بين مردم هيچ عذرى از هيچ كس مورد
قبول واقع نخواهد شد، پس چه خوب است تا در دنيا وقت داريم به اولياء الهى ايمان
بياوريم و بدين وسيله خود را جزء سعداء قرار دهيم.
انبياء و اولياء الهى از جهات مادّى و بدنى با ديگران هيچ تفاوتى ندارند، امّا از
جهات معنوى و روحى اصلاً با ديگران قابل قياس نيستند.
خداى تعالى اوليائش و در رأس همه انبياء و اولياء وجود شريف چهارده
معصوم علیهم السلام را بسيار دوست دارد و به علم و تقوا و عصمت و پاكىشان شهادت
مىدهد، لذا ما بايد بسيار مواظب باشيم با كسانى كه خدا شهادت به علم و تقوا و
عصمتشان مىدهد درنيافتيم،[1] شاعر دراين باره سروده است:
اولاد على شافع يوم عرصاتند
داراى مقامات رفيع الدرجاتند
در روز قيامت همه اسباب نجاتند
اى واى بر آن كس كه به اين دوده در افتاد
با آل على هر كه در افتاد ور افتاد
كام و دهن از نام على يافت حلاوت
گل در چمن از نام على يافت طراوت
هر كس كه به اين سلسله بنمود عداوت
در روز جزا جايگهش در سقر افتاد
با آل على هر كه در افتاد ور افتاد
[1] – عَنْ أَبِى عَبْدِ اللَّهِعلیه السلام قَالَ إِنَّمَا نَزَلَتْ لكِنِ اللَّهُ يَشْهَدُ بِما أَنْزَلَ إِلَيكَ فِى عَلِى أَنْزَلَهُ بِعِلْمِهِ وَ الْمَلائِكَةُ
يَشْهَدُونَ وَ كَفى بِاللَّهِ شَهِيداً وَ قَرَأَ أَبُو عَبْدِ اللَّهِعلیه السلامإِنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا وَ ظَلَمُوا آلَ مُحَمَّدٍ حَقَّهُمْ لَمْ يكُنِ اللَّهُ لِيغْفِرَ لَهُمْ وَ لَا لِيهْدِيهُمْ طَرِيقاً إِلَّا طَرِيقَ جَهَنَّمَ خالِدِينَ فِيها أَبَداً وَ كانَ ذلِكَ عَلَى اللَّهِ يسِيراً بحارالأنوار جلد: 36 صفحه: 93