وَ لا تَتَمَنَّوْا ما فَضَّلَ اللّهُ بِهِ بَعْضَكُمْ عَلى بَعْضٍ لِلرِّجالِ نَصيبٌ مِمَّا
اكْتَسَبُوا وَ لِلنِّساءِ نَصيبٌ مِمَّا اكْتَسَبْنَ وَ سْئَلُوا اللّهَ مِنْ فَضْلِهِ إِنَّ اللّهَ كانَ
بِكُلِّ شَيْءٍ عَليمًا «32».
ترجمه آيه 32 سوره نساء:
«آرزوهاى بىجا»
و فضيلتهائى را كه خدا براى بعضى از شما نسبت به بعضى قرار داده، آرزو
نكنيد. براى مردان از آنچه كسب مىكنند نصيبى است و براى زنان از آنچه كسب
مىكنند نيز نصيبى است و از فضل خدا سؤال كنيد. قطعاً خدا به هر چيزى دانا
است. (32)
تدبّر ما:
شأن نزول:
اين آيه در شأن حضرت على بن ابى طالب علیهم السلام نازل شده كه بعضى به خاطر آن
همه فضيلت و كمالى كه خداى تعالى به آن امام مظلوم و مهربان عنايت نموده حسادت
مىكردند، البته هنوز هم كه هنوز است متأسّفانه بعضى نسبت به آن امام مهربان
حسادت و عناد مىورزند.[1]
از نشانههاى تنگ نظرى اين است كه دائماً داشتهها و نعمتهايى كه خداى تعالى
به ديگران عنايت كرده را بدون هيچ گونه تلاش و زحمتى آرزو كنيم، امّا اگر تلاش
كرده و زحمت كشيديم تا به خوبى هائى كه ديگران دارند برسيم، علامت شرح صدر
مىباشد و خيلى هم صفت خوبى است.
اگر در دل به خاطر نعمت هائى كه برادران و خواهران دينى مان دارند ناراحت
بوده و آرزوى زوال و نابودى نعمات ديگران را داشتيم و خواستيم فقط خودمان آن
نعمت را دارا باشيم و هيچ كس ديگر نداشته باشد، نشانه وجود صفت رذيله حسد در
روح مان هست، امّا اگر از دارائى و نعمت هائى كه خداى تعالى به ديگران عنايت
نموده هيچ ناراحتى نداشتيم امّا از خداى تعالى براى خودمان نيز طلب آن نعمات را
بكنيم اشكالى ندارد و خيلى هم خوب است، مثل حضرت زكريا وقتى متوجّه شد كه
ملائكه براى حضرت مريم عليهاالسلام از بهشت ميوه و خوردنىهاى متنوعى مىآورند به
محضر پروردگار دعا نمود: اى خدايى كه هر كه را بخواهى بىحساب روزى مىدهى،
به من هم يك فرزند صالح عنايت نما، چون هم سن خودش و هم سن همسرش بالا
رفته بود و روى حساب معمولى و طبيعى محال بود صاحب فرزند شوند، لذا خداى
تعالى هم بىحساب به آنها فرزند صالحى كه جزء پيامبران الهى بود عنايت نمود.
مردم مسلمان مخصوصاً مؤنين نبايد بىجهت به داشتههاى ديگران غبطه
بخورند، چرا كه خداى تعالى حكيم است و اين نعمت و دارائى كه ديگرى دارد و ما
نداريم، هم نداشتن ما و هم داشتن ديگرى حكمت هائى دارد كه ما متوجّه آن
حكمتها نيستيم، وگرنه اگر متوجّه حكمتش مىشديم مىفهميديم كه اگر ما آن چيز را
داشتيم چقدر به ضرر مان بود و يا اگر ديگرى نداشت چقدر در زندگىاش خلل بود.
[1] – عن الباقر و الصادقعلیهم السلام فى قوله تعالى: ذلِكَ فَضْلُ اللَّهِ يؤتِيهِ مَنْ يشاءُ من عباده، و فى قوله: وَ لا تَتَمَنَّوْا
ما فَضَّلَ اللَّهُ بِهِ بَعْضَكُمْ عَلى بَعْضٍ إنهما نزلتا فى علىعلیه السلام البرهان فى تفسير القرآن جلد: 2 صفحه: 72.