وَ إِذا جاؤكُمْ قالُوا آمَنّا وَ قَدْ دَخَلُوا بِالْكُفْرِ وَ هُمْ قَدْ خَرَجُوا بِهِ وَ اللّهُ
أَعْلَمُ بِما كانُوا يَكْتُمُونَ «61» وَ تَرى كَثيرًا مِنْهُمْ يُسارِعُونَ فِي اْلإِثْمِ وَ
الْعُدْوانِ وَ أَكْلِهِمُ السُّحْتَ لَبِئْسَ ما كانُوا يَعْمَلُونَ «62» لَوْ لا يَنْهاهُمُ
الرَّبّانِيُّونَ وَ اْلأَحْبارُ عَنْ قَوْلِهِمُ اْلإِثْمَ وَ أَكْلِهِمُ السُّحْتَ لَبِئْسَ ما كانُوا
يَصْنَعُونَ «63».
ترجمه آيه 61 الى 63 سوره مائده:
«اعمال منافقانه بنىاسرائيل»
و زمانى كه نزد شما مىآيند، مىگويند: ما ايمان آوردهايم و حال آنكه اينها قطعاً
با كفر نزد شما وارد شدهاند و قطعاً با كفر خارج مىشوند و خدا داناتر است به آنچه
كه آنها كتمان مىكنند. (61)
و زيادى از اينها را مىبينى كه بر يكديگر در گناه و اظهار دشمنى و خوردن مال
حرام سرعت مىگيرند. چقدر اينها بد عمل مىكنند. (62)
چرا دانشمندان نصارا و دانشمندان يهود آنها را از سخنان گناهشان و خوردن
مال حرامشان نهى نمىكنند؟ چه بد كارهائى مىكنند. (63)
تدبّر ما:
يكى ديگر از نشانههاى افراد منافق اين است: با اين كه به هيچ وجه به خداى تعالى
و اوليائش ايمان ندارند، امّا وقتى بر مؤنين وارد مىشوند ظاهر خود را به گونهاى
آراسته كرده و به گونهاى سخن مىگويند كه خود را جزء مؤنين معرفى كنند، آنها با اين
كارشان غرضهاى مختلفى دارند، يكى از آن غرضها اين است كه بتوانند در جمع
مؤنين وارد شده و نفوذ نمايند، تا بتوانند در بين آنها براى دشمنان جاسوسى كنند.
افراد منافق سعى در معاصى و گناه دارند و دائماً در بين خودشان دشمنى و كينه
وجود دارد، امّا افراد مؤن همه سعى و تلاششان بر رعايت تقواى الهى است و مابين
شان محبّت و انس زيادى وجود دارد و همه آنها نسبت به يكديگر اهل عفو و گذشت و
ايثار هستند و هر كه ايمان و تقوايش بيشتر باشد عفو و گذشت و ايثارش بيشتر است.
افراد بىايمان اكثر قريب به اتفاق حرام خوار هستند و چه حرامى بزرگتر از
خوردن و استفاده از مالى است كه خمس و زكاتش را نپرداخته باشند!؟ مخصوصاً در
زمان ما فقط كسانى خمس و زكات مال خويش را مىپردازند كه ايمان خوبى به خداى
تعالى داشته باشند، مابقى يا نمىپردازند و يا با هزاران هزار حقّه و كلاه شرعى از
پرداخت اين واجب الهى امتناع مىورزند، اكثر بدبختىها و گرفتارى هائى كه امروز در
زندگى افراد مشاهده مىشود ريشه در حرام خوارى دارد كه يا در كسب و كارشان
رعايت حلال و حرام نكرده و يا حقوق واجبى مثل خمس را يا نمىپردازند و يا خيلى
كه به ظاهر متديّن باشند با حقّه و كلك از پرداخت آن امتناع مىورزند.
علماء و دانشمندان دينى از طرف خداى تعالى موظّفند تا اوّل: تزكيه نفس كرده و
بعد ديگران را از انجام كارهاى بد و گناه و همچنين از گفتن سخنان نادرست و داشتن
اعتقادات غلط منع نمايند و آنها را هدايت كنند، در غير اين صورت گناه و انحرافات
مردم عوام اوّل از همه به عهده علمائى است كه ديگران را اصلاح نكرده و آنها را به
حال خود رها نمودهاند.
علماء و دانشمندان دينى به هيچ وجه اجازه سكوت و فقط پرداختن به عبادات
ظاهرى مانند: خواندن نماز و قرائت قرآن و امثالهم ندارند، البتّه انجام اين عبادتها
بسيار خوب و مفيد است، امّا علماء و دانشمندان دينى بايد بدانند آنها از طرف خداى
تعالى و اهل بيت عصمت و طهارت علیهم السلام موظّفند در مرحله اوّل: همزمان با كسب علوم
اهل بيت عصمت و طهارت علیهم السلام به پاكى روح خويش بپردازند و در مرحله بعد بايد
هميشه و در همه حال هم با عمل و هم با زبان و هم با قلم مشغول هدايت ديگران به
سمت خداى تعالى باشند و اعتقادات و اعمال و رفتار و گفتار مردم را تصحيح كنند،
ارزش و ثواب اين كار علماء نزد خداى تعالى از نماز خواندن و تلاوت قرآن بيشتر
است، چون هر كسى موقعيّت و وظيفهاى دارد، البتّه خواندن نماز و تلاوت قرآن دو
عمل بسيار خوب و نيكو است كه زيبنده عابدان و زاهدان و اهل تقوا است، امّا علماء و
دانشمندان دينى علاوه بر اين كه بايد اهل عبادات ظاهرى مانند: نماز و روزه و تلاوت
قرآن و امثالهم بوده، بايد مشغول تربيت و هادى ديگران به سمت خداى تعالى نيز
باشند.
علماء و دانشمندان دينى اگر به وظيفهاى كه از طرف خداى تعالى و اهل بيت
عصمت و طهارت علیهم السلام به آنها محوّل شده خوب عمل نمايند، پيامبر اكرم صلی الله علیه و آله آنها را
وارثان پيامبران الهى،[1] و حتّى برابر و مانند انبياء الهى معرّفى فرموده است،[2]
همچنين فضيلت آنها را در مقايسه با افراد اهل تقوا و پرهيزكارى كه عالم نباشند مانند
فضيلت ماه شب چهارده بر ديگر ستارگان آسمان معرّفى فرموده است.[3]
[1] – قَالَ رَسُولُ اللَّهِصلی الله علیه و آله إِنَّ الْعُلَمَاءَ وَرَثَةُ الْأَنْبِياءِ الكافى جلد: 1 صفحه: 34.
[2] – عَنْ رَسُولِ اللَّهِصلی الله علیه و آله قَالَ عُلَمَاءُ أُمَّتِى كَأَنْبِياءِ بَنِى إِسْرَائِيلَ مستدركالوسائل جلد: 17 صفحه: 320.
[3] – قَالَ رَسُولُ اللَّهِصلی الله علیه و آله فَضْلُ الْعَالِمِ عَلَى الْعَابِدِ كَفَضْلِ الْقَمَرِ عَلَى سَائِرِ النُّجُومِ لَيلَةَ الْبَدْرِ الكافى جلد: 1
صفحه: 34.