فَكَيْفَ إِذا أَصابَتْهُمْ مُصيبَةٌ بِما قَدَّمَتْ أَيْديهِمْ ثُمَّ جاؤكَ يَحْلِفُونَ بِاللّهِ
إِنْ أَرَدْنا إِلاّ إِحْسانًا وَ تَوْفيقًا «62» أُولئِكَ الَّذينَ يَعْلَمُ اللّهُ ما في قُلُوبِهِمْ
فَأَعْرِضْ عَنْهُمْ وَ عِظْهُمْ وَ قُلْ لَهُمْ في أَنْفُسِهِمْ قَوْلاً بَليغًا «63».
ترجمه آيه 62 الى 63 سوره نساء:
«حالات منافقين»
پس چگونه وقتى به خاطر اعمالشان و آنچه جلو فرستادهاند گرفتار مصيبتى
مىشوند، آن وقت به سراغ تو مىآيند، قسم به خدا مىخورند كه منظور ما جز كار
خوب كردن و توافق با شما، چيز ديگرى نبوده است. (62)
آنها كسانى هستند كه خدا مىداند در قلبهايشان چيست. پس از آنها اعراض
كن و موعظهشان كن و با بيانى بليغ كه با جان و دل قبول كنند، نتائج اعمالشان را به
آنها گوشزد نما. (63)
تدبّر ما:
مؤنين بايد سعى كنند به وسيله كلام خداى تعالى و اوليائش منافقين را شناسائى
كنند و بعد از شناخت منافقين به آنها و سخنانشان هيچ اعتنا و اعتمادى نكنند، چرا كه
منافقين مردم دروغ گو و پستى هستند و هدفى جز منحرف كردن ديگران به هر قيمتى
كه شده ندارند، آنها حتّى اگر قسم بخورند كه هدفى جز هدايت براى شما نداشته و
نداريم مؤنين نبايد باور كنند چون دروغى بيش نيست.
تدبّر ما از «إِذَا أَصَابَتْهُم مُّصِيبَةُ» در اين آيه رسوايى منافقان در ميان مردم و يا
مصائبى كه به اراده خداى تعالى دامن گير آنها مىشود مىباشد.[1]
منافقين هر چند خود را ملبّس به لباس مسلمانها كرده و يا در جمع مؤنين نفوذ
كرده باشند، امّا در اثر روح كثيف و آلودهاى كه دارند دائماً اعمال اشتباه و دور از عقل
انجام مىدهند و دائماً يا در حال توجيه كردن اعمال زشت خويش هستند و اگر
نتوانستند خطاها و اشتباهات خود را توجيه كنند در حال عذر خواهىهاى دروغين
مىباشند، امّا مؤنين چون روح خود را پاك كرده و ولايت اولياء الهى را پذيرفتهاند
خطائى انجام نمىدهند و توجيه و عذر خواهى نيز نمىكنند.[2]
مؤنين بايد بكوشند تا آنجا كه برايشان ممكن باشد قسم نخورند چون يكى از
مشخّصات منافقين كور دل اين است كه قسم به خدا و مقدّسات را پوششى براى
اعمال ننگين و سپرى براى خود قرار دادهاند و همچنين قسم خوردن بىجهت باعث از
بين رفتن بركت در زندگى انسان مىشود.[3]
مؤنين بايد متوجّه خطر جدّى منافقين براى دنيا و آخرت خويش باشند، هر چند
آنها قسم بخورند كه دلسوز و خواهان موفقّيّت براى آنها هستند، مؤنين بايد به دستور
خداى تعالى در اين آيه از آنها فاصله بگيرند، آنجا كه فرموده: «فَأَعْرِضْ عَنْهُمْ» آنها بايد
در عين اين كه راه خود و خط خود را از منافقان جدا مىكنند اگر موقعيّتشان ايجاب
كرد آنها را نيز موعظه كنند و از عاقبت بدى كه در انتظارشان هست بترسانند.
[1] – عَنْ أَبِى عَبْدِ اللَّهِ وَ أَبِى جَعْفَرٍعلیه السلام قَالَا الْمُصِيبَةُ هِى الْخَسْفُ بحارالأنوار جلد: 9 صفحه: 194.
[2] – عَنْ أَبِى عَبْدِ اللَّهِعلیه السلام قَالَ إِيّاكَ وَ مَا تَعْتَذِرُ مِنْهُ فَإِنَّ الْمُؤمِنَ لَا يسِىءُ وَ لَا يعْتَذِرُ وَ الْمُنَافِقُ يسِىءُ كُلَّ يوْمٍ وَ
يعْتَذِرُ وسائلالشيعة جلد: 16 صفحه: 159.
[3] – عَنْ أَمِيرِ الْمُؤمِنِينَعلیه السلام أَنَّهُ كَانَ يقُولُ إِياكُمْ وَ الْحَلْفَ فَإِنَّهُ ينَفِّقُ السِّلْعَةَ وَ يمْحَقُ الْبَرَكَةَ الكافى جلد: 5
صفحه: 162.