وَدُّوا لَوْ تَكْفُرُونَ كَما كَفَرُوا فَتَكُونُونَ سَواءً فَلا تَتَّخِذُوا مِنْهُمْ أَوْلِياءَ
حَتّى يُهاجِرُوا في سَبيلِ اللّهِ فَإِنْ تَوَلَّوْا فَخُذُوهُمْ وَ اقْتُلُوهُمْ حَيْثُ
وَجَدْتُمُوهُمْ وَ لا تَتَّخِذُوا مِنْهُمْ وَلِيًّا وَ لا نَصيرًا «89».
ترجمه آيه 89 سوره نساء:
«خواسته كفّار»
آنها دوست دارند شما هم مانند آنها كه كافرند، شايد كافر شويد، پس شما با
آنها يكسان باشيد. بنابراين از آنها سرپرست انتخاب نكنيد تا آنكه در راه خدا
هجرت كنند. اگر اين كار را نكردند (و در كفر خود باقى ماندند)، آنها را بگيريد و
بكشيد هر جا پيدايشان كرديد و از آنها سرپرست و يار براى خود انتخاب
نكنيد.(89)
تدبّر ما:
اهل غفلت و در رأس آنها كفّار و معاندين دوست دارند همه مردم را مانند خود
كنند، لذا بايد جدّاً از آنها پرهيز نمود، مخصوصاً كفّار و غافلين از خداى تعالى را ولىّ و
سرپرست براى خود نگيريم، يعنى: تحت ولايت و يا سلطه آنها نرفته و يا كارى نكنيم
كه مجبور باشيم تحت سلطه چنين اشخاصى باشيم.
مؤنين نبايد هيچ گاه از كفّار و معاندين انتظار كمك و يارى داشته باشند، آنها بايد
بدانند اگر روزى معاندى به آنها در ظاهر كمكى كرد مقصود و منظورى دارد، چنان چه
بعضى از حكماء گفتهاند: سلام گرگ بىطمع نيست.
منافقان و معاندان چنان چه دست از نفاق و عناد خويش بردارند و تزكيه نفس
كرده و بر هواى نفس خويش مسلّط شوند مانند ديگر مؤنان محترمند و كسى حق
ندارد آنها را شماتت و يا اذيت كند.
منافقان آن قدر پليد و بىارزشاند كه دين مقدّس اسلام به يهود و نصارى احترام
گذاشته و تحت شرايطى از حريم آنها دفاع مىكند و آنها اجازه دارند تحت همان
شرايط در جامعه اسلامى زندگى كنند و هيچ كس حقّ اذيّت و آزار آنها را ندارد، امّا به
منافقان امان نداده و حتّى دستور قتل آنها را در صورت لزوم صادر نموده است.
منافقين چون افراد تنبل و مطرودى بوده و نتوانستهاند به خوبىها دست پيدا كنند
دائماً مىكوشند تا وجهه افرادى كه فعّال و كوشا بوده و به خوبىها دست يافتهاند را در
جامعه خراب كنند و اين كار يك صفت رذيله است، لذا خداى تعالى اين گونه افراد را
مورد مذمّت قرار داده و مردم مسلمان را از تماس و ارتباط با آنها بر حذر داشته است.