اوّل: شيخ صدوق در روايتى صحيحه به سند خود از امام رضا علیه السلام به
نقل از پدرانشان از رسول خدا صلی الله علیه و آله نقل مىكند كه خداوند مىفرمايد: هر
كس كلام مرا به رأى خود تفسير كند به من ايمان نياورده است.[1]
دوّم: از رسول خدا صلی الله علیه و آله نقل شده: هركس قرآن را به رأى خود تفسير كند
به خداوند دروغ بسته است.[2]
سوّم: طبق بعضى روايات بيشترين نگرانى پيامبر اكرم صلی الله علیه و آله معنا كردن
نابجاى قرآن است.[3]
چهارم: على بن ابى طالب علیهم السلام در پاسخ شخصى كه مدّعى وجود
تناقض در قرآن بود؛ او را از تفسير قرآن به رأى خود برحذر داشت و
فرمود: چه بسا آيهاى در ظاهر به كلام بشرى شباهت داشته باشد؛ ولى
معنا و مقصود آن به كلام بشر شباهت نداشته باشد.[4]
پنجم: بنا به نقلى، امام صادق علیه السلام فرمودند: اهل بصره در نامهاى به امام
حسين علیه السلام معناى صمد را خواستند و امام در پاسخ با استناد به حديثى
از رسول خدا صلی الله علیه و آله آنان را از جدال بدون علم و آگاهى درباره قرآن
برحذر داشتند.[5]
ششم: قتادة بن دعامه به محضر امام باقر علیه السلام وارد شد، امام علیه السلام فرمود:
اى قتاده! به من گزارش شده كه تو قرآن را تفسير مىكنى!؟؟
عرض كرد: آرى.
حضرت در ضمن سخنان خود فرمود: واى بر تو! اگر قرآن را از پيش
خود تفسير نموده اى كه خود و ديگران را هلاك كردهاى.[6]
هفتم: از امام صادق علیه السلام نقل شده: هر كس قرآن را به رأى خود تفسير
كند حتّى اگر به نتيجه درستى نيز برسد مأجور نيست.[7]
هشتم: امام صادق علیه السلام در روايتى ديگر، تفسير به رأى آيات كتاب خدا را
كفر مىشمارند.[8]
نهم: از امام رضا علیه السلام نيز نقل شده: آن حضرت، على بن محمّد بن الجهم
را از تأويل كتاب خدا با رأى خود برحذر داشت، چرا كه تأويل آن را جز
خدا و راسخان در علم نمىدانند.[9]
[1] – التوحيد، صفحه: 68.
[2] – (وسائل الشيعه، جلد: 27، صفحه:190) و (بحارالانوار، جلد: 36، صفحه: 227).
[3] – بحار الانوار، جلد: 92، صفحه: 112.
[4] – التوحيد، صفحه: 264 الى 265.
[5] – التوحيد، صفحه:90 الى 91.
[6] – الكافى، جلد: 8، صفحه: 311.
[7] – تفسير عياشى، جلد: 1، صفحه: 17.
[8] – (وسائل الشيعه، جلد: 27، صفحه: 60) و (بحارالانوار، جلد: 89، صفحه: 111).
[9] – (وسائل الشيعه، جلد: 27، صفحه: 187) و (عيون اخبار الرضا علیه السلام جلد: 2،
صفحه:171).