ماكس پلانك پدر نظريه كوانتوم در سال 1901 اولين گام را به سوى
مولكول نور برداشت و با استفاده از ايده تقسيم نور، جواب جامعى به
اين سؤل داد. او فرض كرد كه انرژى تابشى در هر بسامد v به صورت
مضرب صحيحى از h است، كه در آن h يك ثابت طبيعى معروف به
“ثابت پلانك” است. يعنى فرض كرد كه انرژى تابشى در بسامد از
بستههاى كوچكى با انرژى h تشكيل شده است، يعنى اين كه انرژى
نورانى، گسسته و “بسته ـ بسته” است.
البته گسسته بودن انرژى به تنهايى در فيزيك كلاسيك حرف مبهمى
نبود، بلكه آن چه گيجكننده بود و آشفتگى را بيشتر مىكرد، ماهيت
“موجى – ذرهاى” نور بود. اين تصور كه چيزى مثلاً همين نور هم بتواند
رفتارى مثل رفتار موج داشته باشد و هم رفتارى مثل ذره، به طرز تفكر
جديدى در علم محتاج بود.